"14/5/1986"
Πρέπει να παραδεχτώ ότι έκανα λάθος και να σταματήσω να το σκέφτομαι. Ξανακοιτάω το χαρτί του ληξιαρχείου, 14/5/1986. Είναι επίσημο. Ο Σιδερής μας αποχαιρέτησε πριν από δυο μήνες. Η γιαγιά είχε δίκιο, εγώ, προφανώς, μπερδεύτηκα από την ταλαιπωρία του ταξιδιού και το κακοφωτισμένο λιμάνι του Αθηνιού. Δεν έπρεπε να έχω έρθει στο ληξιαρχείο και δεν έπρεπε να έχω δώσει συνέχεια σ'αυτήν την παρεξήγηση. 14/5/1986, είναι γραμμένο. Γραμμένο! Στα κομμάτια κι ο Σιδερής που μ'έκανε κι έχασα τη μισή μέρα μου. Πέθανε και ησύχασε η Σαντορίνη. Πέθανε και έχουν περάσει δυο μήνες και δεν ήταν αυτός που είδα όταν έφτασα, μέσα στη νύχτα, στο λιμάνι. Αυτός που με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και ψιθύρισε ανάμεσα από τις σκιές: -Καλωσήρθες Νικολάκη. Καλά να περάσεις.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι έκανα λάθος και να σταματήσω να το σκέφτομαι. Ξανακοιτάω το χαρτί του ληξιαρχείου, 14/5/1986. Είναι επίσημο. Ο Σιδερής μας αποχαιρέτησε πριν από δυο μήνες. Η γιαγιά είχε δίκιο, εγώ, προφανώς, μπερδεύτηκα από την ταλαιπωρία του ταξιδιού και το κακοφωτισμένο λιμάνι του Αθηνιού. Δεν έπρεπε να έχω έρθει στο ληξιαρχείο και δεν έπρεπε να έχω δώσει συνέχεια σ'αυτήν την παρεξήγηση. 14/5/1986, είναι γραμμένο. Γραμμένο! Στα κομμάτια κι ο Σιδερής που μ'έκανε κι έχασα τη μισή μέρα μου. Πέθανε και ησύχασε η Σαντορίνη. Πέθανε και έχουν περάσει δυο μήνες και δεν ήταν αυτός που είδα όταν έφτασα, μέσα στη νύχτα, στο λιμάνι. Αυτός που με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και ψιθύρισε ανάμεσα από τις σκιές: -Καλωσήρθες Νικολάκη. Καλά να περάσεις.
