13/3/2003
Σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Φάληρο ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, η Δάφνη ακούει δυνατά μουσική κλεισμένη στο κατακόκκινο δωμάτιο της.
Το ύφος της παραπονεμένο όπως συνήθως , και οι άκρες των μαλλιών της ξεθωριασμένες κόκκινες, είχε καιρό να τα βάψει μετά την εξαφάνιση της Κυρίας Ειρήνης που είχε το κομμωτήριο δύο στενά πιο κάτω
.Συζούσε με την θεία της την Ελένη και το ενοχλητικά μικρόσωμο σκύλο της, αφού το υπόλοιπο σόι της ήταν νεκρό.Δεν γνώριζε το γιατί, παρόλο που την ρώταγε πολύ σύχνα .
Αυτό που έπερνε ώς απάντηση ήταν ένα ψυχρό κατάματο βλέμμα που εξελισόταν σε εναν μορφασμό απογοήτευσης.
Η Δάφνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι της ρώταγε επανελημένα τον εαυτό της τα ίδια ερωτήματα ,Ποιοί είμαστε, υπάρχει θεός; Τι είναι η ζωή;
Ένα βιβλίο του Woody Allen την είχε επηρεάσει.
Την μεγάλη πέμπτη το απόγευμα η Δάφνη πήγε για μπιλιάρδο και χαιρέτησε την θεία της με ένα ασυνήθιστα μεγάλο χαμόγελο χωρίς να ξέρει οτι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά.

<<Περίμενε>> όμως, φώναξε η θεία. <<Πάρε τον σκύλο για βόλτα στο τετράγωνο πριν φύγεις.>> Με ένα καταφατικό κούνημα του τελειώνει της η Δάφνη αποφάσισε να τελειώνει με αυτήν την αγγαρία.
Με αυτό τον τρόπο η δάφνη θα ξαναέμπενε στο αγαπημένο της εφηβικό δωμάτιο 10 χρόνια μετά.