13/3/2003
Σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Φάληρο ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, η Δάφνη ακούει δυνατά μουσική κλεισμένη στο κατακόκκινο δωμάτιο της.
Το ύφος της παραπονεμένο όπως συνήθως , και οι άκρες των μαλλιών της ξεθωριασμένες κόκκινες, είχε καιρό να τα βάψει μετά την εξαφάνιση της Κυρίας Ειρήνης που είχε το κομμωτήριο δύο στενά πιο κάτω
.Συζούσε με την θεία της την Ελένη και το ενοχλητικά μικρόσωμο σκύλο της, αφού το υπόλοιπο σόι της ήταν νεκρό.Δεν γνώριζε το γιατί, παρόλο που την ρώταγε πολύ σύχνα .
Αυτό που έπερνε ώς απάντηση ήταν ένα ψυχρό κατάματο βλέμμα που εξελισόταν σε εναν μορφασμό απογοήτευσης.
Η Δάφνη ξαπλωμένη στο κρεβάτι της ρώταγε επανελημένα τον εαυτό της τα ίδια ερωτήματα ,Ποιοί είμαστε, υπάρχει θεός; Τι είναι η ζωή;
Ένα βιβλίο του Woody Allen την είχε επηρεάσει.
Την μεγάλη πέμπτη το απόγευμα η Δάφνη πήγε για μπιλιάρδο και χαιρέτησε την θεία της με ένα ασυνήθιστα μεγάλο χαμόγελο χωρίς να ξέρει οτι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά.

<<Περίμενε>> όμως, φώναξε η θεία. <<Πάρε τον σκύλο για βόλτα στο τετράγωνο πριν φύγεις.>> Με ένα καταφατικό κούνημα του τελειώνει της η Δάφνη αποφάσισε να τελειώνει με αυτήν την αγγαρία.
Με αυτό τον τρόπο η δάφνη θα ξαναέμπενε στο αγαπημένο της εφηβικό δωμάτιο 10 χρόνια μετά.

Κεφάλαιο 1

"14/5/1986"
Πρέπει να παραδεχτώ ότι έκανα λάθος και να σταματήσω να το σκέφτομαι. Ξανακοιτάω το χαρτί του ληξιαρχείου, 14/5/1986. Είναι επίσημο. Ο Σιδερής μας αποχαιρέτησε πριν από δυο μήνες. Η γιαγιά είχε δίκιο, εγώ, προφανώς, μπερδεύτηκα από την ταλαιπωρία του ταξιδιού και το κακοφωτισμένο λιμάνι του Αθηνιού. Δεν έπρεπε να έχω έρθει στο ληξιαρχείο και δεν έπρεπε να έχω δώσει συνέχεια σ'αυτήν την παρεξήγηση. 14/5/1986, είναι γραμμένο. Γραμμένο! Στα κομμάτια κι ο Σιδερής που μ'έκανε κι έχασα τη μισή μέρα μου. Πέθανε και ησύχασε η Σαντορίνη. Πέθανε και έχουν περάσει δυο μήνες και δεν ήταν αυτός που είδα όταν έφτασα, μέσα στη νύχτα, στο λιμάνι. Αυτός που με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και ψιθύρισε ανάμεσα από τις σκιές: -Καλωσήρθες  Νικολάκη. Καλά να περάσεις.        

Ισίδωρος Λιγνός

Δεν ήξερα τι να πω και σίγουρα δεν ήξερα τι να κάνω για να την σταματήσω. Η αντίδραση της με πάγωσε

και έμεινα ακίνητος να την κοιτάω να ουρλιάζει. Προσπάθησα να την κρατήσω και να σταματήσω το σώμα της που έτρεμε και έγερνε μπρος πίσω σαν  κούνια που κάποιος ξέχασε να την σταματήσει.

"Γιαγιά..Γιαγιά, σταμάτα λίγο κι'άκουσε με.Σταμάτα." Την κράτησα σφιχτά επάνω μου. Έμεινε ακίνητη αλλά δεν σταμάτησε να τρέμει."Δεν είπα τίποτα κακό. Σου είπα μόνο ότι όταν έφτασα είδα στο λιμάνι τον γαμπρό σου τον Σιδερή. Ξέρω ότι ποτέ δεν τον χώνεψες αλλά γιατί κάνεις έτσι;". "Δεν φταις εσύ γιε μου.Δεν φταις παλικαράκι μου. Να είναι μόνο που..." Δίστασε αλλά δεν την πίεσα να συνεχίσει. " Είναι που αυτός ο σκατοψύχης ο Ισίδωρος πέθανε πριν από δυό μήνες."